De trein denderde inmiddels door met dezelfde rust waarvan de heren inmiddels mochten genieten. Echter was deze voor korte duur, aangezien een der heren vol ongeloof een zeker bestuurlint uit zijn jaszak viste. Hoe die daar is gekomen blijft tot op de dag van vandaag een raadsel, al is wel duidelijk dat de oorspronkelijke eigenaar het kennelijk niet veel interesseert. Deze eigenaar was gelukkig snel ontdekt, doordat men ogenschijnlijk blind moet zijn in het verre Groningen.

Zodoende lieve zuster At Tempus Vitae…
Nu begrijpt Ars Vivendi dat het volstrekt onfatsoenlijk is om een dergelijk lint te brassen op een dies. Ook snappen wij dat uw eerste secretaris geen oog meer dicht heeft gedaan en dat de tranen inmiddels rijkelijk hebben gevloeid.  Nou droogt dan uw tranen, wij zijn de ergste niet. Uw lint kunt u zonder problemen ophalen; wij willen zelfs feestje aanbieden om de blijdschap van hereniging vol overgave te kunnen vieren. Wellicht is er zelfs een mogelijkheid dat de oudste, mooiste en meest party-hardy kast van AV, Heerensociëteit de Ed, haar deur opent voor een berucht amicaal ‘Ed-feest’!

De foto’s van het kastfeest van 15 december staan online!
http://www.arsvivendi.nl/fotos/Jaargang%202011-2012/2011-12-15%20Kastfeest%20Columbus/

Aangezien nog niet alle leden zich aangemeld hebben op de AV-site, staat een selectie van de foto’s tijdelijk op Facebook.

De Columbus

Klik hier om te stemmen via Facebook

Facebook

Leden only

Met het fantastische plan om een stel 11 jarige kakkertjes, met hockeystick en al, aan te laten bellen liep alles compleet volgens plan. Bij de eerste de beste die open deed hebben wij haar maar eens netjes verzocht in de auto te stappen. Echter, in Utrecht zijn ze zelfs zo ver dat ze gaan samenwonen met navigators! Het is toch wat! Toen hebben wij mannen, zo galant als we zijn, haar maar weer terug gebracht. Aangezien ze haar huis niet meer in kon, heeft onze hoffelijke Am. Jeninga zich van zijn beste kant laten zien en zijn jas aangeboden.

Toen ze uiteindelijk het huis ik kon, reed er opeens een krakkemikkig koekblik voorbij, en warempel, de claxon deed het ook nog. Hefig claxonerend, met een kop van: “jaja, moet je zien hij doet het!” kwam een ander bestuurslid langs rijden. Wij zijn er meteen achteraan gerend en hebben even gekeken. Toen wij zoiets hadden; “laten we maar weer gaan”, bleek deze beste man ons te willen achtervolgen. Echter, de stuurmanskunsten van deze beste man hielden duidelijk te wensen over! Aangezien wij ons busje keurig de bocht om stuurde reed de beste man rechtdoor, probeerde te keren, en reed zijn auto netjes het fietspad op. Vervolgens nam hij dit “blikkie” over een afscheidingsrand en verloor daarbij bijna een wiel. Wie niet kan rijden, moet niet rijden! Op het moment dat we hem netjes hadden afgeschud, zonder enige moeite, hebben we eens rustig beraad gehouden bij de Praxis. Tijdens het beraad heeft Am. Buitenhuis zich kostelijk kunnen vermaken me praktijken waar hij amper het bestaan van wist… Ja, ook in Utrecht heb je wereldse vrouwtjes die voor een dubbeltje of een cent graag meegaan een stukje auto rijden.

Toen we dachten; “we gaan gewoon nog eens kijken, immers wie niet waagt wie niet wint” bleek al snel dat de Ultrajectanen hun kas hadden geplunderd om maar met hun blikkie rond te blijven rijden. Echter, wij hadden ze alweer snel door en dachten: “we besteden onze tijd wel beter. wij gaan lekker plezier maken in den haag met ons teruggekomen bestuur”!

Nog geen 5 minuten op de snelweg hadden we een wanhopige Ultrajectaan aan de lijn. Bang dat ze waren dat hun hele kas geplunderd zou worden door rondjes rijden, reageerde ze hevig gepanikeerd toen we zeiden nog wel even een tijdje te blijven rond rijden. Toch waren wij zo lief om gewoon even te zeggen dat we aan het urineren waren bij een tankstation, en dat we genoeg hadden aan ons eigen gezeik…. Zo galant als wij zijn hebben we ze nog een biertje aangeboden in het mooie Den Haag, maar dat hoefden ze niet. Blijkbaar waren ze zo moe van alle stress, dat ze dat niet meer aankonden.

Al met al, een geslaagde actie. Want Ultrajectum in de stress zien schieten, en ze wanhopig horen vragen: “zijn jullie er nog lang? Want het geld raakt op!” lijkt mij meer dan een prachtig gezicht en bewijst uiteraard maar weer:

Waar Ars Vivendi komt, raken amicalen in de stress.

AV-HOOG