Vier mannen in een trein, de haren van de een nog wilder dan van de ander. Een ding hadden ze echter gemeen: de oogjes waren rood, de blikken wazig. Dat moet de aandacht getrokken hebben van 2 schone dames welke dan ook graag om 4 uur des nachts bij deze oermannen wilden neerstrijken. Zodoende ontstond een gesprek met Roos en een vriendin (waarvan de naam nooit helemaal duidelijk is geworden..) over een dies, feestjes in het algemeen, Utrecht en de grote vraag van elke student: de overgang naar arbeider. Beide dames werkten namelijk al, in Amsterdam. Toen de trein hierlangs reed verlieten de dames de heren ook maar, waarna zij nooit meer contact hebben gehad.

De trein denderde inmiddels door met dezelfde rust waarvan de heren inmiddels mochten genieten. Echter was deze voor korte duur, aangezien een der heren vol ongeloof een zeker bestuurlint uit zijn jaszak viste. Hoe die daar is gekomen blijft tot op de dag van vandaag een raadsel, al is wel duidelijk dat de oorspronkelijke eigenaar het kennelijk niet veel interesseert. Deze eigenaar was gelukkig snel ontdekt, doordat men ogenschijnlijk blind moet zijn in het verre Groningen.

Zodoende lieve zuster At Tempus Vitae…
Nu begrijpt Ars Vivendi dat het volstrekt onfatsoenlijk is om een dergelijk lint te brassen op een dies. Ook snappen wij dat uw eerste secretaris geen oog meer dicht heeft gedaan en dat de tranen inmiddels rijkelijk hebben gevloeid.  Nou droogt dan uw tranen, wij zijn de ergste niet. Uw lint kunt u zonder problemen ophalen; wij willen zelfs feestje aanbieden om de blijdschap van hereniging vol overgave te kunnen vieren. Wellicht is er zelfs een mogelijkheid dat de oudste, mooiste en meest party-hardy kast van AV, Heerensociëteit de Ed, haar deur opent voor een berucht amicaal ‘Ed-feest’!